وَلَوۡ أَنَّ لِكُلِّ نَفۡسٖ ظَلَمَتۡ مَا فِي ٱلۡأَرۡضِ لَٱفۡتَدَتۡ بِهِۦۗ وَأَسَرُّواْ ٱلنَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُاْ ٱلۡعَذَابَۖ وَقُضِيَ بَيۡنَهُم بِٱلۡقِسۡطِ وَهُمۡ لَا يُظۡلَمُونَ ٥٤

موقع رسیدن عذاب، هر بدکاری به‌فرض هم تمام داراییِ زمین را داشته باشد، برای رهایی از عذاب هزینه‌اش می‌کند! ولی فایده‌ای ندارد. وقتی این بدکارها عذاب را ببینند، پشیمانی‌شان را پنهان می‌کنند تا پیش دیگران کم نیاورند! به‌هرحال، عادلانه و بی‌آنکه به آن‌ها ستم شود، بینشان داوری می‌شود.